Beş yaşımda piyano çalmaya, sekiz yaşımda sakız çalmaya başladım diyemem; ama on yaşımda kitap kapağı tasarlamaya başlamışım. Gerçi bu güne kadar tasarladığım kitap kapağı sayısı bir elin parmakların geçmez ama olsun. Filmlerdeki gibi küçük yaşta yapmaya başladığım havalı bir şey bulmanın sevinci içindeyim. Tasarımı bulur bulmaz hemen afişe dönüştürdüm, afiş istemeden de olsa biraz eskiye özlem ve biraz da sistem eleştirisine dönüştü :)
Yayınevi dünyasını bir yana bırakıp hikayeye dönelim. Pastellerim bitmesin diye az az sürdüğüm boyalardan oluşan kapak tasarımıma hocamız 7 vermiş (ya da ben 7 almışım) ama kapağının öyküsünü bana sormamıştı. Şimdi anlatacak kadar büyüdüm: O zamanlar TRT’de geç saatte yayınlanan “Alacakaranlık Kuşağı” diye korkunç bir dizi vardı şimdilerdeki “X Files” dizisinin benzeri. Geç yayınlandığı için izlememe izin verilmezdi ama o gün izin vermişlerdi. İşte o günkü bölümün konusu UFO’lu klişe bir hikayeydi. Ertesi gün resim dersinde öğretmenimiz, “kitap kapağı yapın çocuklar” dediğinde bunu yapmıştım. Aklımdan çıkmamış olacak ki iyi yıl sonra bunu anlatan bir öykü de yazmışım. Sanırım kapağı ve öyküyü aynı hikayenin parçaları olarak düşünmüştüm. Öyküyü düzeltmeden yayınlıyorum, araya parantez içi açıklamalar yaptım ki konudan kopmayın :)
Garip Bir Hikaye
Cati bir gün arabasıyla ıssız bir yolda giderken yanına bebeğini almıştı. İkisi de yapayalnızdı ıssız yolda. Zifiri karanlıktı. (“Cati” bu hikayede “Keti” diye okunuyor.)
Sonra etrafı beyaz bir ışık kapladı arabanın motoru durmuştu. Bakılamayacak derecede etraf benbeyaz olmuştu 2 desimetre bile gözükmüyordu (sanırım uzunluk birimlerini yeni öğrenmişim). Etraf sessizdi fakat hiçbirşey gözükmüyordu. Arabanın bütün araçlarının hepsi çalışmıyordu. Etrafta kimse yoktu. Cati bebeğini yokladı bulamadı. Birdaha baktı bulamadı. Bu ışıktan bir şey göremiyordu bebeğinin sesini duyamıyordu arabanın içinden arkayı yokladı bebek yoktu yok… Sonra çok fena çıldıracak gibi oldu. Işık daha güçlendi. Cati yoklayarak arabadan çıktı 5 m yürüdü. Topraktan sanki ateş fışkırıyordu. Birşeye çarpıp yere düştü. Sert bir şeye çarpmıştı sonra 1 m ilerde yanda bir kapı açıldı. İçinden 0,5 m boyunda küçük bir robot çıkmıştı. Beyaz renkteydi onu mor çizgilerinden farketmişti Cati.
Cati çok şaşırmıştı ayağa kalkamıyordu sanki yere çivilenmişti robotun arkasından 1.50 boyunda 3 yaratık çıktı kulaklarının ucu sivriydi gözleri siyah ve iki taneydi ayakları büyüktü ve siyah sade renkte elbiseleri vardı. Cati çok korktu ve sürünmeye başladı. Ve o anda onu bir güç durdurdu. Yaratıklar Cati’ye doğru hafifçe yaklaştılar. Cati korku içindeydi. Yaratıkların ikincisinin elinde Cati’nin bebeği vardı. Beyaz ışık biraz azalmıştı. Birden Robot bebeği Cati’ye uzattı. Cati bebeği ürkekçe almaya çalıştı. Yaratıkların birincisi Cati’ye yaklaştı. Cati ayağa kalktı bebeğini aldı ve “Teşekkürler” dedi. Yaratıklar ağır ağır Cati’ye yaklaşıp pembe saydam ve yuvarlak bir taş verdiler. Gemilerine binip kapıyı kapattılar ve havalandılar hafifçe ışık yukarı yükseldi ve yok oldu sonra. Cati, elinde bebeği ile durmuş arabasının içindeydi. Ve aklına şu soru geldiş. Yaşadığı şeyler gerçek miydi yoksa rüyamıydı. Olanlara bir türlü inanamıyordu. Fakat eline bakınca pembe bir şey parlıyor olduğunu gördü.
– THE END –
Not: Devamı olabilir, olmayadabilir. (Yazar burada pembe taşın ilerde çocuğun hayatında büyük değişikliklere yol açacak başka hikayeler yazmayı düşünüyordu, sonra mühendis olduruldu, sonra da mühendisliği bıraktı, hikayelere devam. Artık hobi olarak mühendislik yapıyor.)
Ek 2014.11.19: Ayrıca ilk esinlenmemi de on yaşımda yapmış olabilirim. Dr. Vedii Bilgin Hataylı’nın 1943 yılında yazdığı “Rüya mı Hakikat mi?” adlı ütopik bir bilimkurgu kitabı varmış, ilk yerli bilimkurgu kitabı olarak da kabul edilmekteymiş. Çok enteresan.
Bir yanıt yazın